Antes de pechar este artigo lémbrovos que por favor comentedes as entradas do blog pra facelos máis aménos e poder compartir experiencias, trucos, etc… saúdos.

Saúdos e apertas.

Aquí tedes a segunda remesa de guindillas da miña hortiña. Xa collín como seis antes destes que vedes na imaxe, pero agora é cando as prantas empezar a ter moitas. Deixei algunhas que xa tiñan bo tamaño na pranta por se acaso e tamén por que con estas dez que acabo de colleitar chégame pra unha boa tempada. Se tedes curiosidade por saber de que sementes sairon pois direivos que sairon das sementes que quitei dos chiles frescos que mercara no supermercado. As prantas que sairon das sementes mercadas no B&Q as Joe’s Long e as Demons Red ainda non botaron un so froito (máis info aquí)

Os tomates están enorme e hai a esgalla pero non maduran, creo que o tempo que está a facer nas derradeiras semanas en Londres, pouco propicio, case que de outono, non están a axudarlles moito.

…E non as de Florentino. Hoxe fun a facer a compra ca miña muller e cal foi a miña sorpresa o atopar Dorset Naga a venda, unha das guindillas máis picantes do mundo segundo a escala Scoville, 8 ou 9 veces máis picante ainda co meu adorado, pero ben fodido, Scotch Bonet (dos que teño que falar un día destes). Fixádevos ben na etiqueta da bolsa que trae 6 guindilla debuxadas avisando do picor e a súa esquerda pon “The hottest”. Nun primeiro intre non quixen mercala porque a verdade é que deume medo manipulala, porque xa o scotch bonet e bastante fodido (o picor traspasa as lubas de plástico, segue de lavar as mans dúas veces con auga e xabón…) pero xa o teño planeado. Voulle coller as sementes o domingo con moitísimo coidado e logo poreinas a secar un días. Xa sei a quen lle vou mandar unhas poucas por correo, hehehehe.

Pois bótalle unha ollada a este blog no que teñen imaxes de resonancias magnéticas a froitas e verduras.

Sinxelo é marabilloso a vez: http://insideinsides.blogspot.com

A hortiña está indo bastante ben, non me podo queixar a verdade. O pirixel está a medrar moi ben e temos tres testos con el, as tomateiras están incribelmente enormes e as guindillas, pois depende da raza. As queniatas, as que quitei as sementes dunhas guindillas que merquei no supermercado, xa teñen tres guindillas, as Long John algunhas xa están en fror (unha rachou co vento e estouna intentando salvar pra o ano que ven) e as Demon Red están nun estado pequeno pero con moita folla, posibelmente botarán froito o ano que ven.

Aquí tedes unhas poucas fotos co estado da miña hortiña:

As primeiras fotos son desta mañá e a derradeira é do 26 de Abril. Víchedes como medraron as prantas en tan so dous meses e medio?. A tomateiras chupan moitísima auga. Téñolle que regar tódolos días. Xa advertíramo a miña muller, pero a verdade é que abraiante a cantidade de auga que chupan as condenadas, eso si, están xa con moitos tomatiños nas polas, que boas ensaladas imos facer con eles!!

Logo da tristeza que nos deu perder a pranta de pirixel que tíñamos o ano pasado por culpa dunha choiva torrencial, as sementes que prantamos este ano (desa mesma pranta, que a vez a súa semente deunala o meu sogro das prantas que ten na finca de Ourense), están a sair moi ben. Incluso prantas que non prantamos sairon, xa ven porque as sementes movéronse por culpa do vento a outros testos ou algún bicho moveunas. Hoxe xa cociñamos co noso propio pirixel, e teño que decir que ten moitísimo sabor, é incribel.

E pra rematar as miñas pequerrechas, as que lle teño máis cariño. As guindillas, polo de agora so teño tres pero conto que ata primeiros ou mediados de setembro sáian bastantes máis.

Teño malas novas. Xa fai tempo puxen tódalas prantas de guindillas cas que queríame quedar en macetas máis grandes pois ben, na maceta onde puxen tres cayenas parece ser que colonizou unha morea de moscas pequerechas que fixeron que as prantas non saisen adiante. Estou bastante fastidiado co tema. Pero bueno… apréndese a base de golpes.

Hoxe fun o super a facer a compra e atopei unha nova clase de chiles, os Bird’s Eye. Por suposto que merquei un par de bolsas pra secalos e gardar as sementes pra o ano que ven. Aseméllanse bastante os Finger chiles, pero parece ser que ser que estes sonche máis doces.

Pois ben o final gardei pra min, tres exemplares de cada tipo de tomates cherry (Sweet Million e Gardener’s Delight), seis dos chiles queniatas, tres de cayena, dous Joe’s Long e dous Demons Red. Estiven a traer recipentes valeiros da cociña do traballo pra utilizalos como testo e a verdade e que están a dar un resultado estupendo. Bonitos non son, mais son de balde e fan o apaño.

Nas fotos de enriba podedes ver como quedaron as tomateiras no balcón. Saqueinas xa fora porque o tempo está a ser bastante bo estes días e segundo a BBC as temperaturas van subir pouco a pouco estes vindeiros días. Téñolle temor o baixón das temperaturas polas noites, xa que enfría bastante, pero non chega a xear, así que penso que sairán adiante.

Aí tedes as guindillas nos seus lugares definitivos. A estas ainda as teño dentro do salón porque precisan de bastante calor e o tempo aquí e bo mais non é o idoneo pra elas.

Como ainda teño moitos exemplares de tomates e de chiles poris xa estiven a buscarlles casa dende fai algunhas semanas. Hoxe xa lle din algúns exemplares a Angela, unha compañeira de traballo e mañá marchanse máis pra uns compañeiros de traballo da miña muller (por certo, e unha especie de troco, a cambio vanme dar unha pranta de pementos de Padrón!!!).

Nas fotos superiores podedes ver que xa estou empezando a separar e preparar as prantas pra os seus futuros donos. Ainda así estou vendo que como teño moitos exemplares de Cayena e de tomates Gardener’s Delight, algúns van ter que ir o lixo porque non lles dou atopado dono, unha vágoa.

Se lembrades eran dous verdes e dous vermellos no comezo, o final os verdes acabaron por tonarse vermellos como podedes comprobar nas imaxes. O único que me deixou un chisco mosca foron os vermellos. Pois resulta que o tacto ainda non dín tan secos coma os outros dous, pero estou seguro que cuestión de tempo en que sequen tan ben coma os seus compañeiros. O que fixen agora é atalos os catro xuntos e metelos nun recipente de lata pra que se rematen de secar eses dous pementos, especialmente o que estaba a esquerda do todo da percha.

Durante as derradeiras visitas o super estívenme quedando cuns chiles novos que tiñan chamados “Finger Chillies”,  ou en galego “chiles dedo”, xa que chamábame moita a atención a súa forma (máis fina e alongada do normal, máis parecidos as guindillas as que estamos acostumados no estado pero máis pequerrechos) e porque na bolsa xa avisan de que son moi picantes. Bueno, pois hoxe decidinme a mercalos e polos a secar e coller unhas cantas sementes pra o ano que ven. Deuseme por probar un cachiño dun o que lle estiven a quitar as sementes, ¡mi madriña!, eso queimaba máis que o ferro dunha fundición, eso sí, de sabor non era moi bo, xa decía na bolsa que son perfectos pra curris e demáis comidas indias nas que todas as especias danlle o sabor o prato.

Xa veremos como evolucionan estes novos amigos.